Donderdag 29 december, aan het einde van het jaar.
Door: Joke van den Akker
Blijf op de hoogte en volg Dave
29 December 2011 | Nederland, Monster
2011
Zo aan het einde van het jaar,
overdenken wij onze belevenissen.
Dat wat wij ontvangen hebben
En dat wat wij, en vooral Dave, moeten missen.
Eigenlijk komen er maar 2 woorden in ons op,
Niet-aangeboren hersenletsel en God.
Twee dingen die voor ons niet meer zijn te scheiden,
God die ons draagt door het hersenletsel-lijden.
Aan de buitenkant ziet Dave er zo gewoon en goed uit.
Regelmatig krijgen wij dan ook te horen “Het gaat zeker goed met hem, hé?”
Soms zeggen wij dan maar “ja”, terwijl wij eigenlijk “nee” bedoelen,
Maar hoe leg je iemand even snel uit, waar Dave en wij dagelijks tegenaan lopen en wat wij voelen?
Hoe vertel je…..
- dat elke dag een beperkt aantal activiteiten gepland moet worden,
- dat elke dag dezelfde structuur moet hebben,
- dat Dave elke dag ’s middags moet rusten omdat hij anders ’s avonds van ellende niet meer kan eten,
- dat elke morgen nuchter het slikken van de 11 pillen begint,
- dat elke avond rond dezelfde klok moet eindigen met een spuit omdat hij anders niet meer groeit,
- dat er geen spanning en stress in huis mag zijn omdat hij daar geen hormonen meer voor aanmaakt,
- dat hij bij bijv. een griepprik of een beetje spanning (bijv. door het vuurwerk) al 10 pillen extra per dag moet slikken om het te verwerken,
- dat Dave het overzicht kwijt raakt als het rommelig is in huis en dat er dus geregeld verplicht opgeruimd moet worden, niet alleen door ons maar ook door zijn broertjes,
- dat Dave voor heel veel dingen bang is geworden,
- dat wij dus moeten voorkomen dat er gepraat wordt over inbraken, ongelukken, branden enz.,
- dat Dave ons controleert of wij de kaarsjes wel uitdoen, de deur op slot, de stekker eruit enz.
- dat het niet te druk mag zijn en er beperkt vriendjes kunnen komen,
- dat dit ook voor Emiel en Donald heel belastend is,
- dat het voor Dave heel moeilijk is om leeftijdgenootjes alles te zien ondernemen terwijl hij zo beperkt is,
- dat hij bijv. niet naar een bioscoop kan of naar de stad of zomaar een dagje uit,
- dat het moeilijk is om op een school te zitten met allemaal kinderen met een (zichtbare) beperking,
- dat Dave in de zomer geen raad weet van de hitte en in de winter beroerd is van een beetje kou,
- dat Dave zich realiseert dat hij een ernstige, levensbedreigende ziekte heeft,
- dat dit vaak tot hele intens verdrietige momenten leidt waarin we moeten praten over leven en sterven,
- dat dit voor ons allemaal heel zwaar en moeilijk is,
- dat wij niet meer kunnen denken aan de toekomst, maar echt moeten leven bij de dag,
- dat Dave het liefst ook “gewoon” wil zijn, maar door de ziekte nu eenmaal “bijzonder” is geworden.
Hoe vertel je dat… in 1 zin, zomaar op straat als iemand zegt “Het gaat zeker goed met hem?”
Hoe?
En toch….
Deze woorden kwam ik dit jaar tegen terwijl ik uit was met mijn moeder. Ze zijn voor ons van waarde geworden
En toch….
Er is geen wereld zo kapot,
Er is geen leven zo vastgeraakt,
Er is geen hart zo bedroefd,
of God zet er Zijn vertroostend
EN TOCH…achter!
En toch mochten ook wij in het afgelopen jaar Gods kracht en liefde ervaren. Lieve mensen om ons heen die met ons meeleven en meedelen in ons verdriet. Dit steunt en sterkt ons echt! Heel veel dank hiervoor.
En toch waren er ook hele gelukkige momenten. Eric en Dave die onder een strakblauwe lucht naast elkaar lagen te slapen, Dave en Emiel die ons spontaan een ontbijt op bed brachten in de vakantie, Dave die met Oma een potje tafelvoetbal speelt. De actie “Kanker? Draag het samen!”. Geluksmomenten die wij koesteren en vastleggen in ons hart.
En toch waren ook momenten dat wij het leven soms totaal niet zagen zitten. Maar telkens bracht Hij Zijn vertroostende woorden, gesproken, geschreven of gezongen door mensen, in ons hart. Hij hield ons op de been.
En toch zien wij daarom het nieuwe jaar weer met vertrouwen tegemoet. Niet omdat wij ons zo sterk voelen, maar omdat Hij de Almachtige is die met ons meegaat, elke stap, elke dag! Op Hem is ons vertrouwen. Hij draagt ons dag aan dag.
Zijn nabijheid toegewenst in het nieuwe jaar!
Met een lieve groet,
Eric & Joke en de jongens
Zo aan het einde van het jaar,
overdenken wij onze belevenissen.
Dat wat wij ontvangen hebben
En dat wat wij, en vooral Dave, moeten missen.
Eigenlijk komen er maar 2 woorden in ons op,
Niet-aangeboren hersenletsel en God.
Twee dingen die voor ons niet meer zijn te scheiden,
God die ons draagt door het hersenletsel-lijden.
Aan de buitenkant ziet Dave er zo gewoon en goed uit.
Regelmatig krijgen wij dan ook te horen “Het gaat zeker goed met hem, hé?”
Soms zeggen wij dan maar “ja”, terwijl wij eigenlijk “nee” bedoelen,
Maar hoe leg je iemand even snel uit, waar Dave en wij dagelijks tegenaan lopen en wat wij voelen?
Hoe vertel je…..
- dat elke dag een beperkt aantal activiteiten gepland moet worden,
- dat elke dag dezelfde structuur moet hebben,
- dat Dave elke dag ’s middags moet rusten omdat hij anders ’s avonds van ellende niet meer kan eten,
- dat elke morgen nuchter het slikken van de 11 pillen begint,
- dat elke avond rond dezelfde klok moet eindigen met een spuit omdat hij anders niet meer groeit,
- dat er geen spanning en stress in huis mag zijn omdat hij daar geen hormonen meer voor aanmaakt,
- dat hij bij bijv. een griepprik of een beetje spanning (bijv. door het vuurwerk) al 10 pillen extra per dag moet slikken om het te verwerken,
- dat Dave het overzicht kwijt raakt als het rommelig is in huis en dat er dus geregeld verplicht opgeruimd moet worden, niet alleen door ons maar ook door zijn broertjes,
- dat Dave voor heel veel dingen bang is geworden,
- dat wij dus moeten voorkomen dat er gepraat wordt over inbraken, ongelukken, branden enz.,
- dat Dave ons controleert of wij de kaarsjes wel uitdoen, de deur op slot, de stekker eruit enz.
- dat het niet te druk mag zijn en er beperkt vriendjes kunnen komen,
- dat dit ook voor Emiel en Donald heel belastend is,
- dat het voor Dave heel moeilijk is om leeftijdgenootjes alles te zien ondernemen terwijl hij zo beperkt is,
- dat hij bijv. niet naar een bioscoop kan of naar de stad of zomaar een dagje uit,
- dat het moeilijk is om op een school te zitten met allemaal kinderen met een (zichtbare) beperking,
- dat Dave in de zomer geen raad weet van de hitte en in de winter beroerd is van een beetje kou,
- dat Dave zich realiseert dat hij een ernstige, levensbedreigende ziekte heeft,
- dat dit vaak tot hele intens verdrietige momenten leidt waarin we moeten praten over leven en sterven,
- dat dit voor ons allemaal heel zwaar en moeilijk is,
- dat wij niet meer kunnen denken aan de toekomst, maar echt moeten leven bij de dag,
- dat Dave het liefst ook “gewoon” wil zijn, maar door de ziekte nu eenmaal “bijzonder” is geworden.
Hoe vertel je dat… in 1 zin, zomaar op straat als iemand zegt “Het gaat zeker goed met hem?”
Hoe?
En toch….
Deze woorden kwam ik dit jaar tegen terwijl ik uit was met mijn moeder. Ze zijn voor ons van waarde geworden
En toch….
Er is geen wereld zo kapot,
Er is geen leven zo vastgeraakt,
Er is geen hart zo bedroefd,
of God zet er Zijn vertroostend
EN TOCH…achter!
En toch mochten ook wij in het afgelopen jaar Gods kracht en liefde ervaren. Lieve mensen om ons heen die met ons meeleven en meedelen in ons verdriet. Dit steunt en sterkt ons echt! Heel veel dank hiervoor.
En toch waren er ook hele gelukkige momenten. Eric en Dave die onder een strakblauwe lucht naast elkaar lagen te slapen, Dave en Emiel die ons spontaan een ontbijt op bed brachten in de vakantie, Dave die met Oma een potje tafelvoetbal speelt. De actie “Kanker? Draag het samen!”. Geluksmomenten die wij koesteren en vastleggen in ons hart.
En toch waren ook momenten dat wij het leven soms totaal niet zagen zitten. Maar telkens bracht Hij Zijn vertroostende woorden, gesproken, geschreven of gezongen door mensen, in ons hart. Hij hield ons op de been.
En toch zien wij daarom het nieuwe jaar weer met vertrouwen tegemoet. Niet omdat wij ons zo sterk voelen, maar omdat Hij de Almachtige is die met ons meegaat, elke stap, elke dag! Op Hem is ons vertrouwen. Hij draagt ons dag aan dag.
Zijn nabijheid toegewenst in het nieuwe jaar!
Met een lieve groet,
Eric & Joke en de jongens
-
30 December 2011 - 07:46
Dini Kloosterman:
Lieve Joke, Erik, Dave, Emiel en Donald,
We worden er stil van. Gods nabijheid togewenst voor nu en de toekomst.
Fam Kloosterman. -
30 December 2011 - 19:06
Fam Bleser, Leusden:
Heel mooi omschreven om kippevel van te krijgen.
Heel veen kracht toegewenst voor het nieuwe jaar. -
30 December 2011 - 20:40
Bart En Ilse Lamers:
Lieve allemaal,
Wij denken en bidden ook dit komende jaar voor jullie!!
Zijn Kracht, Sterkte en Nabijheid voor 2012 toegebeden!!
Liefs. -
30 December 2011 - 20:45
Diane Van Lier:
Wat heb je dit ontzettend mooi verwoord.
Veel kracht en warmte voor het nieuwe jaar.
liefs van ons 5 -
30 December 2011 - 23:29
Zomaar Iemand:
Ik wil jullie een wonderbaarlijk 2012 wensen! -
31 December 2011 - 09:15
Fam Van Der Ven:
Wij wensen jullie heel veel kracht en hopelijk ook geluk toe het komende jaar
dikke kus van ons allen -
31 December 2011 - 16:38
Wim En Sareke:
Lieve mensen
Wij wensen jullie voor het jaar 2012
heel veel sterkte toe .maar bovenal
God's nabijheid.lieve groet van ons -
01 Januari 2012 - 16:51
De Tangetjes:
...heb even geen woorden...enkel gebed....en een dikke knuffel op afstand!
liefs van ons -
02 Januari 2012 - 15:08
Fam. Van Onselen:
Echt ontroerend...wat een gave dat je je gevoelens zo kan verwoorden en met ons wilt delen..
We wensen jullie het allerbeste voor het nieuwe jaar!! -
02 Januari 2012 - 18:37
Familie Van Essche:
Heel veel kracht voor jullie gezin toegewenst in 2012! -
20 Januari 2012 - 08:29
Erna De Rooij:
Ik heb je gevonden en zit met tranen in mijn ogen. Mooi geschreven! Ik wens jullie alle kracht toe en een super 2012 waarin ik hoop dat er wat wondertjes mogen plaatsvinden.
Groetjes, Erna
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
