Woensdag 24 juni,
Door: Dave
Blijf op de hoogte en volg Dave
24 Juni 2009 | Nederland, Monster
Lieve mensen,
Het is woensdagnacht. Ik lig wakker en besluit maar even achter de pc te kruipen. Misschien helpt het om mijn gedachten en gevoelens vast te leggen, zodat er wat rust komt in mijn hoofd.....
De afgelopen dagen blijft het hetzelfde gaan met Dave. Hij wil wel maar hij kan het gewoon niet. Maandag lag hij de hele dag op de bank. Geregeld heeft hij buikklachten en is hij licht in zijn hoofd. Ook dinsdag kwam hij al met buikpijn uit bed. Toen ik hem om 10 uur eindelijk zover had dat hij een klein blokje met mij zou omlopen om daarna bij oma aan de overkant koffie te gaan drinken, was ik al helemaal blij. Hij stond op, had zijn schoenen nog niet eens aan, en zei al dat hij wel mee wilde maar zich zo raar in zijn hoofd voelde dat hij echt liever bleef liggen.....
Ik moest maar alleen naar oma gaan, hij blijft liever thuis.
De hele dag lag hij op de bank,
's middags slaapt hij echt in bed. 's Avonds is hij met Eric 10 minuten wezen vliegeren op het strand, Jippie wat heerlijk dat hij iets heeft gedaan buiten de deur, die 10 minuten maken zijn hele dag goed (en de onze dus ook).
Gevoel.........
Op straat vragen mensen geregeld "hoe gaat het nu met Dave?".
Wat zouden wij zo ontzettend graag dan antwoorden "een klein beetje beter, want hij doet nu..... of hij kan nu......."
Maar helaas...... we zien op dit moment nog geen verandering in positieve zin. Het afbouwen van de medicijnen is nu spannend. Gisteren heeft hij voor het eerst minder dan de helft van zijn prednison-achtige medicijn gehad (3 mg ipv 8 mg). Ben nu dus beniewd hoe hij wakker wordt straks...
Geduld moeten we hebben, maar wat wil je als mens graag plannen maken. Voor jezelf maar ook kleine plannentjes voor Dave, zodat hij "weer een beetje mee doet" in het leven.
En Dave?
Dave berust in zijn ziek-zijn.
Nog niet één keer hebben we gehoord:
"kon ik maar hier of daar heen"
"ik wil graag...."
"ik vind het niet eerlijk.."
"waarom heb ik dit??"
"wanneer kan ik weer...."
Geen enkele opstand, geen enkele vraag, alleen zijn berusten in de situatie zoals deze is. Door zijn manier van dragen is hij voor ons een stille getuigenis van Gods kracht.....daar bewonderen wij hem om.
Alleen die kracht houdt ook ons op de been, want het valt echt niet mee om anderen te zien lopen, fietsen, spelen, naar school zien gaan, sporten en genieten terwijl je dagelijks zo geconfronteerd wordt met zijn onvermogen en lijden...om nog niet eens te denken aan alle onzekerheden voor de toekomst.
Lieve mensen, mede door jullie meeleven en gebed ervaren wij elke dag nieuwe kracht om door te gaan en moed te houden (ook al zinkt deze soms bijna in je schoenen). Blijven jullie voor ons bidden?
Met heel veel dank voor al het meeleven en alles wat jullie voor ons gezin doen,
Liefs,
Eric en Joke
2e bericht.
Gelukkig, het rare gevoel in zijn hoofd, waarmee Dave vanmorgen opstond, is snel verdwenen. Vanmorgen heeft hij zijn eerste topo-toets bij Juf Miranda gemaakt en hij had....een TIEN! Super trots zijn we. Na de rest van de morgen weer gelegen te hebben is hij nu even met Eric een boodschap doen en dan gaat hij weer lekker naar bed, zegt hij....
Het is woensdagnacht. Ik lig wakker en besluit maar even achter de pc te kruipen. Misschien helpt het om mijn gedachten en gevoelens vast te leggen, zodat er wat rust komt in mijn hoofd.....
De afgelopen dagen blijft het hetzelfde gaan met Dave. Hij wil wel maar hij kan het gewoon niet. Maandag lag hij de hele dag op de bank. Geregeld heeft hij buikklachten en is hij licht in zijn hoofd. Ook dinsdag kwam hij al met buikpijn uit bed. Toen ik hem om 10 uur eindelijk zover had dat hij een klein blokje met mij zou omlopen om daarna bij oma aan de overkant koffie te gaan drinken, was ik al helemaal blij. Hij stond op, had zijn schoenen nog niet eens aan, en zei al dat hij wel mee wilde maar zich zo raar in zijn hoofd voelde dat hij echt liever bleef liggen.....
Ik moest maar alleen naar oma gaan, hij blijft liever thuis.
De hele dag lag hij op de bank,
's middags slaapt hij echt in bed. 's Avonds is hij met Eric 10 minuten wezen vliegeren op het strand, Jippie wat heerlijk dat hij iets heeft gedaan buiten de deur, die 10 minuten maken zijn hele dag goed (en de onze dus ook).
Gevoel.........
Op straat vragen mensen geregeld "hoe gaat het nu met Dave?".
Wat zouden wij zo ontzettend graag dan antwoorden "een klein beetje beter, want hij doet nu..... of hij kan nu......."
Maar helaas...... we zien op dit moment nog geen verandering in positieve zin. Het afbouwen van de medicijnen is nu spannend. Gisteren heeft hij voor het eerst minder dan de helft van zijn prednison-achtige medicijn gehad (3 mg ipv 8 mg). Ben nu dus beniewd hoe hij wakker wordt straks...
Geduld moeten we hebben, maar wat wil je als mens graag plannen maken. Voor jezelf maar ook kleine plannentjes voor Dave, zodat hij "weer een beetje mee doet" in het leven.
En Dave?
Dave berust in zijn ziek-zijn.
Nog niet één keer hebben we gehoord:
"kon ik maar hier of daar heen"
"ik wil graag...."
"ik vind het niet eerlijk.."
"waarom heb ik dit??"
"wanneer kan ik weer...."
Geen enkele opstand, geen enkele vraag, alleen zijn berusten in de situatie zoals deze is. Door zijn manier van dragen is hij voor ons een stille getuigenis van Gods kracht.....daar bewonderen wij hem om.
Alleen die kracht houdt ook ons op de been, want het valt echt niet mee om anderen te zien lopen, fietsen, spelen, naar school zien gaan, sporten en genieten terwijl je dagelijks zo geconfronteerd wordt met zijn onvermogen en lijden...om nog niet eens te denken aan alle onzekerheden voor de toekomst.
Lieve mensen, mede door jullie meeleven en gebed ervaren wij elke dag nieuwe kracht om door te gaan en moed te houden (ook al zinkt deze soms bijna in je schoenen). Blijven jullie voor ons bidden?
Met heel veel dank voor al het meeleven en alles wat jullie voor ons gezin doen,
Liefs,
Eric en Joke
2e bericht.
Gelukkig, het rare gevoel in zijn hoofd, waarmee Dave vanmorgen opstond, is snel verdwenen. Vanmorgen heeft hij zijn eerste topo-toets bij Juf Miranda gemaakt en hij had....een TIEN! Super trots zijn we. Na de rest van de morgen weer gelegen te hebben is hij nu even met Eric een boodschap doen en dan gaat hij weer lekker naar bed, zegt hij....
-
24 Juni 2009 - 05:07
Pauline & Jan Willem:
Jullie mogen weten dat er heel veel gebeden wordt voor Dave en jullie hele gezin. Veel sterkte met het maken van plannetjes en het bijstellen daarvan naar het plan van onze Heer.
God zij met jullie.
-
24 Juni 2009 - 05:28
Willy:
Lieve Joke en Eric
Met kippenvel op mijn arm lees ik jullie bericht. Wat moet moeilijk en zwaar voor jullie zijn om te zien hoe ziek Dave is. Vooral de onzekerheid over hoe het verder met Dave zal gaan.
Nogmaals wens ik jullie veel kracht en moed toe om met jullie gezin om te gaan met het ziek zijn van Dave!
Liefs Willy -
24 Juni 2009 - 07:19
Fam.Boers:
Tranen schieten in m'n ogen, wat is het toch een lange moeilijke weg en waar is het einde? Hoeveel hobbels en kuilen komen er nog?
Dave ik hoop dat er nu een stuk vlakke weg aan komt voor jullie. Zodat jullie weer eens kunnen genieten van de leuke dingen in het leven.
Heel veel sterkte. Groeten van fam.Boers (Nico) -
24 Juni 2009 - 07:52
Jacqueline Jonker:
Eric en Joke,
Natuurlijk blijven wij voor jullie bidden! wat jammer dat er nog geen verbetering optreedt en wat zullen jullie je als ouders machteloos voelen....
Heel veel sterkte voor jullie gezin!!!
groetjes Jacqueline -
24 Juni 2009 - 07:59
Gerrit En Joke:
Lieve Joke en Eric,
Ons gebed voor jullie verwoord in een iets gewijzigd gedicht:
Geef hen moed,
geef hen vertouwen,
laat hen zó, Heer,
op U bouwen.
Dat zij elke nieuwe dag
uit Uw hand ontvangen mag(mogen)
Geef hen moed
geef hen vertrouwen
laat hen zó Heer
op U bouwen
Dat hun ogen blijven gericht
op U, het grote Levenslicht.
Geef hen moed
geef hen vertouwen,
laat hen zó Heer,
op U bouwen.
Wetend, wat de toekomst brengt,
U dan ook Uw liefde schenkt.
Natuurlijk toebeden voor jullie hele gezin.
Veel liefs van ons. -
24 Juni 2009 - 08:20
Marrie:
Lieve Allemaal,
Ook ik lees dit met tranen in mijn ogen.
Natuurlijk blijven wij voor jullie bidden en denken we heel vaak aan jullie. HOe jullie met deze situatie omgaan is echt heel knap.
Hopelijk gaat het vandaag iets beter met dave en gaat het mindere van de medicijnen "goed"
Succes!
Liefs xxx -
24 Juni 2009 - 08:42
Juf Jessica:
Lieve Dave, Eric, Joke,
Met tranen in mijn ogen lees ik dit bericht. Wat een moeilijke tijd maken jullie op dit moment mee. Dat jullie bij Dave geen vooruitgang zien, dat moet toch wel heel erg moeilijk zijn.
Al die onzekerheid, al die vragen en niemand die het antwoord geeft.
Ik wens jullie veel sterkte bij alles wat jullie meemaken. En blijf vooral plannetjes maken!
Veel liefs, juf Jessica -
24 Juni 2009 - 08:48
Hanneke Van Vliet:
Jullie blijven in onze gedachten en wij bidden voor jullie voor kracht.
Ik hoop echt dat je binnenkort mag zeggen, het gaat beter....! -
24 Juni 2009 - 09:12
Juf Jolanda:
Eric en Joke, wat een gevoelige woorden...voor ons is het allemaal zo moeilijk voor te stellen wat jullie allemaal meemaken...je probeert je in te leven...maar hoe het echt is weet je natuurlijk niet.
Ik zal zeker voor jullie blijven bidden!
Liefs, Juf Jolanda -
24 Juni 2009 - 10:39
Diane Van Lier:
Lieve Eric en Joke,
Met tranen in mijn ogen lees ik jullie verhaal. We hebben ontzettend veel bewondering voor jullie. Gun jullie zo graag een zekere toekomst, zonder zorgen. Weer het normale leven. Een dave die vol enthousiasme dingen onderneemt, zonder dat het hem teveel energie en kracht kost.
We denken aan jullie.
Liefs Eric, Diane, frank, Lisanne en Joost -
24 Juni 2009 - 11:29
Gaby En Annette:
Wij leven erg met jullie mee en lezen iedere dag de berichten.
We vinden Dave en jullie zo flink en daar hebben we veel bewondering voor. En Dave super dat je een 10 hebt gehaald voor topo echt knap.
Gr. van onsx -
24 Juni 2009 - 12:31
Juf Kloosterman:
Hoi Dave,
Geweldig, die 10.
Ik zet hem morgen direct in de computer, hij kan nog mee voor je rapport!
Ga zo door. We hebben er nog één, Limburg, ik zal hem meegeven aan Emiel. Ik hoop voor je dat je hem zonder buik- en hoofdpijn zult kunnen leren.
Groetjes, de juf. -
24 Juni 2009 - 15:32
Koudijsjes:
Supergoed...een tien voor topo!
Uit je bericht blijkt hoe moeilijk het is voor jullie alemaal.
We denken aan jullie en bidden mee.
Een zwaai vanuit de keistad. -
24 Juni 2009 - 15:35
Anita Ramdas:
Lieve Joke en Erik
Met een brok in mijn keel lees ik dit verhaal!!!Je kan het heel goed verwoorden heb bewondering voor jullie alle hopen dat het afbouwen vd medicijnen gauw een positieve werking geeft!!!Veel kracht en sterkte gewenst wij denken aan jullie.En Dave toppie een 10!!!Groetjes de Ramdasjes -
24 Juni 2009 - 16:50
Lenie:
Tranen schieten in mijn ogen als ik dit leest. Gisteren hadden we het er over welke onbekende weg en onzekerheid vragen waar niemand een antwoord op kan geven.Probeer de kracht uit te halen in de kleine dingen die gaan.
Wij denken aan jullie. -
24 Juni 2009 - 18:33
De Tangetjes:
Hoi lieve familie,
wat staan we toch machteloos in jullie lijden en met name dat van Dave! maar een ding kunnen we allemaal doen: BIDDEN! en dat doen heel veel mensen voor jullie! heerlijk dat we met elkaar mogen zien dat er kracht gegeven wordt! Maar wat lijkt het ons toch onvoorstelbaar moeilijk om jullie tiener niet te zien zoals je ten diepste wenst! Mooi Dave, dat jij zo rustig onder de situatie bent. Je kan je ook super goed uiten en als ik je moeders verhaal lees, snap ik van wie je dat hebt! fijn dat we zo mee mogen leven en kunnen bidden. en dat blijven we doen.....God hoort!
een lieve knuffel en hopelijk gaat het laatste deel medicijn afbouwen en daarna weer opknappen, beter!
liefs,
Gijs, Nicoline, Julia , Lars en Jesse ( die was weer helemaal vol van Donald, zondags uit de creche, grappig he?!) -
24 Juni 2009 - 19:25
De Moortjes:
Eric en Joke,
Wij zijn nog steeds supporters die aan de zijlijn staan! Wij blijven voor jullie bidden.
Liefs de Moortjes -
24 Juni 2009 - 19:37
Frank Post:
hoi dave,
toen ik las het is moeilijk om anderen zien te fietsen, dacht ik weer aan die zondag.
k'was bij jou langsgeweest, lekker gezellig, was ik bijna t'huis,en dan weer een ongelukje met de fiets:
ik kwam met mijn voorwiel tegen de stoep rand aan,mijn voet kwam tussen de stoeprand en mijn trapper in.
hij stuiterde toen nog drie keer op mijn voet en: voet in't verband.
en kap hoor van die TIEN!veel sterkte en succes,dave!
o ja, ik heb vandaag bij MARCO gespeeld.
doei frank
DE MAZZEL
-
24 Juni 2009 - 19:53
Han Kruithof:
Beste Eric en Joke,
Bijzonder om steeds weer deze verhalen te lezen. Mij valt een ongelofelijk integere openheid van julie op. Ondanks het onzettende zware weer waar jullie met zijn allen doorgaan, vind ik jullie wijze van delen van gevoelens erg mooi. Tussen alle regels door lees je jullie geloof en vertrouwen. -
24 Juni 2009 - 20:27
Wim En Sareke:
Lieven allemaal.konden wij maar een stukje zorg over nemen . wat een weg Erik en Joke en kinderen moeten jullie gaan . wij zullen bidden of jullie kracht en sterkte mogen vinden in Hem.de grote Herder der schapen. -
24 Juni 2009 - 20:46
Cindy:
Ha Dave, Joke, Eric,
Valt echt niet mee allemaal en wat willen we graag dat het allemaal weer "normaal" wordt. Dave je bent echt een topper hoe je het allemaal onder gaat en natuurlijk de TIEN voor je topo!! Sprak Emiel van de week nog even en hij is zo trots op het konijntje, leuk! Hou vol en we leven met jullie mee.
Groetjes Cindy, Peter, Ivo, Job en Fleur -
24 Juni 2009 - 21:28
Familie Post:
Lieve allemaal,
Ook wij lezen jullie bericht met tranen in onze ogen. Wat moeten jullie veel mee maken. We hebben bewondering hoe jullie hiermee omgaan.
We blijven voor jullie bidden hoor en God hoort alle gebeden!
Heel veel sterkte.
Dave je bent een kanjer!!
Hartelijke groetjes,
Hessel & Conny, Frank, Simone, Eline en Martine -
26 Juni 2009 - 07:56
Fam De Jong:
Hallo lieverd,
Hou vol hoor!!!
We hopen dat Dave vandaag een goede dag heeft en gezellig op de bbq kan komen. We verheugen ons erop jullie weer te zien.
Edwin, Karin, Tessa, Mariska en Kim. -
26 Juni 2009 - 13:16
Rianne Wassens-Taal:
Lieve luitjes,
Wij zijn net terug van een midweekje weg, maar ook in onze vakantie zijn jullie niet uit onze gedachten geweest. We hadden het erover hoe vreselijk moeilijk het moet zijn om nu geduld te hebben en pas over een half jaar te weten hoe het verdere verloop zal zijn. En dan is het enige dat je kan doen loslaten, overgeven en vertrouwen. Soms lukt dat, soms lukt dat niet.
Pas werd ik erg geraakt door psalm 13
vers 2 en 3:
Hoe lang nog Heer, zult U mij vergeten,
Hoe lang nog verbergt U voor mij Uw gelaat?
Hoe lang nog wordt mijn ziel gekweld door zorgen en mijn hart door verdriet overstelpt, dag aan dag?
Hoe lang nog houdt mijn vijand de overhand?
Soms kan ik mij zo verloren voelen en zo overmand worden door angsten en zorgen.
Maar dan komt vers 6:
Ik vertrouw op Uw liefde: mijn hart zal juichen omdat U redding brengt,
Ik zal zingen voor de Heer, Hij heeft mij geholpen.
Lieve mensen, ik wilde dit graag even met jullie delen. Ondanks alle angsten, verdriet en zorgen mogen we blijven vertrouwen op Zijn liefde.
Alle zekerheden om ons heen vallen weg. Elke keer weer. En als je net even hoop hebt, dan zie je het lijden van je kind en komt het verdriet weer snel naar boven. Maar de enige zekerheid die wij nu nog hebben is de wetenschap dat Hij er altijd is. En al onze tranen heeft geteld.
Liefs en met jullie meelevend, hopend en biddend.
Rianne
-
26 Juni 2009 - 14:23
Juf Marieke:
Joke en Eric,
wat is het leven hard en zo zonder antwoorden over het waarom? En je hebt zoveel vragen waar je een helder antwoord op zou willen hebben. Het is voor jullie ouders zo moeilijk dit alles lijdzaam te moeten ondergaan. Die groote onzekerheid.Je staat voor je gevoel aan de zijlijn en mag het spel niet meespelen. Ik wens jullie heel veel sterkte toe en veel menselijke warmte en Gods zegen. In gedachten leef ik met jullie mee. Liefs Marieke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
