De kortste vakantie ooit.
Door: Eric & Joke
Blijf op de hoogte en volg Dave
18 Juli 2010 | Nederland, Monster
De vakantie die eindigde in een ramp…
Na een paar stressvolle dagen,
gingen wij ons vrijdag 16 juli
aan ons vakantieavontuur wagen.
Vakantie in Friesland.
Om alles goed voor te bereiden en vooral stress te vermijden,
dit alles in belang van Dave,
bezochten wij de boot al eerder deze maand.
Alexander gaf ons een rondleiding en uitleg over het gebruik,
Eric mocht een stukje varen
en dat voelde safe.
Goed voorbereid waren wij dus voor deze week,
waar iedereen al weken met veel plezier naar uitkeek.
Om half vier waren de meeste koffers uitgepakt en waren we gesetteld op de boot,
“De Hannah” was met haar 13 meter lang imposant, mooi en best groot.
Eric deed rustig aan, zoals van hem gewend
wij zouden naar Grou varen,
daar aanmeren en overnachten,
hij had de route goed verkend.
Het was maar een goed uur varen, dus haast was er niet bij.
De kinderen vonden het prachtig,
dit was vast een goede keus.
We waren allemaal even blij!
Na ons eerste bakkie koffie,
aan dek, met Eric achter het roer,
voeren wij op het Prinses Margriet kanaal.
Wat voelden Eric en ik ons rijk en gelukkig,
Helaas was dit korte duur….
In de verte voer een binnenvaartschip,
hij was leeg en lag daarom hoog,
Met zijn 110 meter lengte was het geen kleine jongen
hij zag er log en groot uit en had een rechte, platte neus die er niet om loog…
De eigenaar besloot een ander vrachtschip in te halen,
onderling hadden zij contact.
De één zou afremmen, de ander gaf gas bij,
zo konden zij gemakkelijk langszij.
Wij zagen dit alles voor ons gebeuren, Eric stond achter het roer,
“ga toch lekker zitten op die stoel die er staat, je hebt vakantie” zei ik nog
“Nee, laat mij maar staan, dan heb ik beter overzicht”.
De inhaler voer ons tegemoet,
maar waarom zo aan onze kant?
Er is toch ruime genoeg in dit kanaal?
Hij gaat helemaal richting land…….
“Eric, waarom gaat die man niet opzij?
Rustig maar hij, stuurt zo bij
HELP, hij komt steeds dichterbij!!
ERIC! HIJ ZIET ONS NIET!!!
JONGENS, KOM NAAR BOVEN, DIT GAAT FOUT
RENNNEN!
Jook, dit gaat MIS, bukken!!!
De klap, het glasgerinkel,
Dave en Emiel kwamen er in paniek uit,
Wat ging er veel door ons heen.
“Nu hoeven we geen afscheid van elkaar te nemen, nu gaan we met z’n vijven heen..” , was het eerste wat ik toen dacht.
De boot ging scheef,
Donald gleed over het dek,
Gelukkig kon Eric hem grijpen in zijn nek.
Emiel ging door het glas,
Dave zat klem en Eric trok hem los,
De boot werd geplet, alsof het een papierenbootje was.
We hielden ons vast aan het dek,
Eric riep “zullen we springen? Dit gaat niet goed”
Maar ik kon niet kiezen….. wie van de jongens moest ik meenemen in mijn sprong en wie moest ik laten gaan??
Zouden we verdrinken of vermorzeld worden door het ijzeren gevaar?”
Met tranen van verdriet, verscheurd door de emoties van die seconden,
Schrijf ik deze zinnen op…..
En juist op dat moment,
bulderde die boot.
Wij lagen in doodsangst, vastgeklemd aan het dek.
De grote ijzeren reus die over ons kwam en inmiddels boven ons hing, kwam tot stiltand!
Hij ging achteruit!
Ook onze boot voer in zijn achteruit, omdat Eric gelukkig zo verstandig was geweest om die hendel om te gooien.
“Jongens, hou vast, we leven nog, hoe komen we hieraf?”
En dan die stem, van een vrouw langszij,
“Blijf rustig, hou vol, we komen naar jullie toe”
Als een echte engel kwam zij dichterbij.
De eigenaren van de ingehaalde boot werden gewaarschuwd door de doodsangst die ze uit onze ogen lazen.
Ze keken achterom en zagen de ramp voltrekken onder hun ogen,
“dit overleven ze niet, dit is niet te geloven”
Ze waarschuwde de veroorzaker nog:
“Buurman, KIJK UIT, GA ACHTERUIT!
En toen…..stopte het gevaar.
Geen geluid meer van ijzer dat werd vermalen, geen glasgerinkel,
heel even was het stil.
We botsen tegen de ingehaalde boot,
Gelukkig was die ook immens groot,
Eerst de jongens overboord, toen wij.
We LEVEN nog, wat een tranen en ontlading, niet te bevatten zo blij!
Schrammen, glas en bloedneus, daar bleef het gelukkig bij.
We zijn gered, op het aller, allerlaatste moment,
Wat dat met je doet, is een gevoel, niet te omschrijven, ongekend.
We werden liefdevol opgevangen door de schipper en zijn gezin.
Onze boot voer nog door en klapte met de achterkant op de kant,
De zoon van onze schipper klom erop en zette de motor in zijn uitstand.
Donald was niet te troosten,
zijn Cars auto was overboord gegaan,
Gelukkig dat de winkels er vol mee staan.
We huilden, waren in shock, kunnen niet bevatten wat we hebben meegemaakt,
We waren bijna allemaal dood,
God geeft ons toch nog een nieuwe kans, Zijn trouw is echt heel GROOT!
Wat dit met ons doet, is niet te omschrijven,
Gedachten, emoties en gevoelens die ons altijd bij zullen blijven.
Het is voorbij, wat is er gebeurd?
We waren net zo blij
en dachten even een weekje van elkaar te gaan genieten….
in plaats daarvan hebben wij er allemaal een trauma bij.
Eric Joke en de jongens
Onderstaand wat links,
http://www.mijnalbum.nl/Album=RMLPQPJY
http://www.leeuwardernet.nl/?p=10101
http://www.112groningen.nl/Friesland/nieuws/9978/botsing-tussen-vrachtboot-en-kruiser-op-prinses-margrietkanaal-video.html
http://www.leeuwardernet.nl/?p=10101
http://www.112fryslan.nl/news/5293
http://www.hvnieuws.nl/index.php?action=1&id=3028
Na een paar stressvolle dagen,
gingen wij ons vrijdag 16 juli
aan ons vakantieavontuur wagen.
Vakantie in Friesland.
Om alles goed voor te bereiden en vooral stress te vermijden,
dit alles in belang van Dave,
bezochten wij de boot al eerder deze maand.
Alexander gaf ons een rondleiding en uitleg over het gebruik,
Eric mocht een stukje varen
en dat voelde safe.
Goed voorbereid waren wij dus voor deze week,
waar iedereen al weken met veel plezier naar uitkeek.
Om half vier waren de meeste koffers uitgepakt en waren we gesetteld op de boot,
“De Hannah” was met haar 13 meter lang imposant, mooi en best groot.
Eric deed rustig aan, zoals van hem gewend
wij zouden naar Grou varen,
daar aanmeren en overnachten,
hij had de route goed verkend.
Het was maar een goed uur varen, dus haast was er niet bij.
De kinderen vonden het prachtig,
dit was vast een goede keus.
We waren allemaal even blij!
Na ons eerste bakkie koffie,
aan dek, met Eric achter het roer,
voeren wij op het Prinses Margriet kanaal.
Wat voelden Eric en ik ons rijk en gelukkig,
Helaas was dit korte duur….
In de verte voer een binnenvaartschip,
hij was leeg en lag daarom hoog,
Met zijn 110 meter lengte was het geen kleine jongen
hij zag er log en groot uit en had een rechte, platte neus die er niet om loog…
De eigenaar besloot een ander vrachtschip in te halen,
onderling hadden zij contact.
De één zou afremmen, de ander gaf gas bij,
zo konden zij gemakkelijk langszij.
Wij zagen dit alles voor ons gebeuren, Eric stond achter het roer,
“ga toch lekker zitten op die stoel die er staat, je hebt vakantie” zei ik nog
“Nee, laat mij maar staan, dan heb ik beter overzicht”.
De inhaler voer ons tegemoet,
maar waarom zo aan onze kant?
Er is toch ruime genoeg in dit kanaal?
Hij gaat helemaal richting land…….
“Eric, waarom gaat die man niet opzij?
Rustig maar hij, stuurt zo bij
HELP, hij komt steeds dichterbij!!
ERIC! HIJ ZIET ONS NIET!!!
JONGENS, KOM NAAR BOVEN, DIT GAAT FOUT
RENNNEN!
Jook, dit gaat MIS, bukken!!!
De klap, het glasgerinkel,
Dave en Emiel kwamen er in paniek uit,
Wat ging er veel door ons heen.
“Nu hoeven we geen afscheid van elkaar te nemen, nu gaan we met z’n vijven heen..” , was het eerste wat ik toen dacht.
De boot ging scheef,
Donald gleed over het dek,
Gelukkig kon Eric hem grijpen in zijn nek.
Emiel ging door het glas,
Dave zat klem en Eric trok hem los,
De boot werd geplet, alsof het een papierenbootje was.
We hielden ons vast aan het dek,
Eric riep “zullen we springen? Dit gaat niet goed”
Maar ik kon niet kiezen….. wie van de jongens moest ik meenemen in mijn sprong en wie moest ik laten gaan??
Zouden we verdrinken of vermorzeld worden door het ijzeren gevaar?”
Met tranen van verdriet, verscheurd door de emoties van die seconden,
Schrijf ik deze zinnen op…..
En juist op dat moment,
bulderde die boot.
Wij lagen in doodsangst, vastgeklemd aan het dek.
De grote ijzeren reus die over ons kwam en inmiddels boven ons hing, kwam tot stiltand!
Hij ging achteruit!
Ook onze boot voer in zijn achteruit, omdat Eric gelukkig zo verstandig was geweest om die hendel om te gooien.
“Jongens, hou vast, we leven nog, hoe komen we hieraf?”
En dan die stem, van een vrouw langszij,
“Blijf rustig, hou vol, we komen naar jullie toe”
Als een echte engel kwam zij dichterbij.
De eigenaren van de ingehaalde boot werden gewaarschuwd door de doodsangst die ze uit onze ogen lazen.
Ze keken achterom en zagen de ramp voltrekken onder hun ogen,
“dit overleven ze niet, dit is niet te geloven”
Ze waarschuwde de veroorzaker nog:
“Buurman, KIJK UIT, GA ACHTERUIT!
En toen…..stopte het gevaar.
Geen geluid meer van ijzer dat werd vermalen, geen glasgerinkel,
heel even was het stil.
We botsen tegen de ingehaalde boot,
Gelukkig was die ook immens groot,
Eerst de jongens overboord, toen wij.
We LEVEN nog, wat een tranen en ontlading, niet te bevatten zo blij!
Schrammen, glas en bloedneus, daar bleef het gelukkig bij.
We zijn gered, op het aller, allerlaatste moment,
Wat dat met je doet, is een gevoel, niet te omschrijven, ongekend.
We werden liefdevol opgevangen door de schipper en zijn gezin.
Onze boot voer nog door en klapte met de achterkant op de kant,
De zoon van onze schipper klom erop en zette de motor in zijn uitstand.
Donald was niet te troosten,
zijn Cars auto was overboord gegaan,
Gelukkig dat de winkels er vol mee staan.
We huilden, waren in shock, kunnen niet bevatten wat we hebben meegemaakt,
We waren bijna allemaal dood,
God geeft ons toch nog een nieuwe kans, Zijn trouw is echt heel GROOT!
Wat dit met ons doet, is niet te omschrijven,
Gedachten, emoties en gevoelens die ons altijd bij zullen blijven.
Het is voorbij, wat is er gebeurd?
We waren net zo blij
en dachten even een weekje van elkaar te gaan genieten….
in plaats daarvan hebben wij er allemaal een trauma bij.
Eric Joke en de jongens
Onderstaand wat links,
http://www.mijnalbum.nl/Album=RMLPQPJY
http://www.leeuwardernet.nl/?p=10101
http://www.112groningen.nl/Friesland/nieuws/9978/botsing-tussen-vrachtboot-en-kruiser-op-prinses-margrietkanaal-video.html
http://www.leeuwardernet.nl/?p=10101
http://www.112fryslan.nl/news/5293
http://www.hvnieuws.nl/index.php?action=1&id=3028
-
18 Juli 2010 - 12:00
Esther En Marco:
Jeetje, wat een kippevel bezorgen jullie ons met dit gedicht.
Sterkte -
18 Juli 2010 - 12:56
Iz.born:
Wat een groot feest had kunnen worden werd een onbegrijpelijk drama. Dat is te meer aangrijpend omdat jullie al zoveel zorgen hebben. Wat mooi Joke dat je er nog woorden voor kunt vinden en dan op een manier die ontroerend is.
God zegene jullie allen Eén ding is zeker: Zijn bewarende Hand is zeker en Hij stuurde een engel zoals je schreef.Sterkte met alles.
Met een meelevende groet,
fam. Iz. Born -
18 Juli 2010 - 14:23
Rianne :
Ik heb tranen in mijn ogen. Echt vreselijk.
Liefs rianne -
18 Juli 2010 - 17:49
Marieke Kemeling:
Woorden schieten tekort... -
18 Juli 2010 - 17:54
Fam Van Der Ven:
Ik heb het twee keer moeten lezen gewoon omdat ik het niet kon geloven dat dit jullie is overkomen.
echt een vreselijke ervaring allemaal heel veel sterkte met de verwerking toegewenst
dikke kus van ons allen -
18 Juli 2010 - 21:08
Arianne :
wij weten even niets te zeggen na dit bericht. Dankbaarheid dat jullie weer thuis zijn. maar ook : hoeveel kan een mens aan. Vanuit frankrijk denken wij aan jullie en bidden voor jullie. Warme groet van thera, ronald, anouk,wouter,fieke en arianne -
19 Juli 2010 - 05:32
Sandra De Geus:
Heel veel sterkte allemaal! gr.van Ton en Sandra -
19 Juli 2010 - 09:46
Fam Boers:
Wat een verhaal, het lijkt wel een film! Houd die ellende nou nooit eens op. Sterkte -
19 Juli 2010 - 11:25
Jan Willem & Pauline:
Wat schrikken zeg. Jullie zijn idd bewaard! Veel sterkte en geniet als het kan nog van je 'vrije' dagen.
-
19 Juli 2010 - 16:10
Joke En De Rest:
Wat heb je dit weer op een geweldige manier verwoord!
Het houd ons nog steeds bezig dat dit júllie moest overkomen.....!
Ons gebed is of God jullie het vertrouwen in Hem wil blijven geven!
En...daar getuig je van. Heel veel liefs van de Kersenlaan.
-
19 Juli 2010 - 16:40
Alex En Petra:
Zo lezend kunnen we ons een heel klein beetje voorstellen wat jullie gevoeld hebben en nu voelen.
Begrijpen kunnen we het niet, want dat kan alleen als je het zelf hebt meegemaakt.
Sterkte en we houden nog contact. -
19 Juli 2010 - 20:47
Peter En Kim:
Wat vreselijk de gedachten allemaal samen te moeten gaan. En dan nog dat kiezen wie je meeneemt om van de boot te springen en dus zo diegene te redden.
Een nachtmerrie voor iedere ouder.
Ik hoop dat jullie het allemaal kunnen verwerken.
gr kim en peter -
20 Juli 2010 - 10:43
Juf Jessica:
Dit is toch niet te geloven...
woorden schieten weer tekort...
Liefs, Jessica -
20 Juli 2010 - 16:07
Willy Elma En Kids:
Wat een ramp zeg. Inderdaad, God heeft jullie een nieuwe kans gegeven. Desondanks is zo'n ervaring een enorm trauma. Sterkte met alles... Willy Elma en kids -
22 Juli 2010 - 11:09
Carolien Van Den Ber:
Joke en familie wat enorme indruk maakte het nieuws via Margreet op mij dat jullie overvaren waren. Vol ongeloof dat juist jullie dit treft maar ook dat jullie op het laatste nippertje zijn gered.Als God zo dichtbij is in jou verhaal dan ben ik blij dat jullie hem ook kennen ondanks alles.Een gezellige kampeervakantie toegewenst en genees weer beetje bij beetje van dit alles. Sterkte en groeten van Carolien van den Berg -
22 Juli 2010 - 20:03
Fam. Van Rumpt:
Beste allemaal,
We hoorden dit verhaal vandaag van Nicoline. Wat een schrik! Maar wat een wonder hoe jullie hier uit gekomen zijn!!
Ook al zitten wij nu wat ver weg..we zijn jullie (en jou Dave) niet vergeten!
Heel veel sterkte met alles! Zondag zijn we in de bethlehemkerk. Misschien dat we jullie nog zien? groetjes van ons allemaal. -
24 Juli 2010 - 14:27
Fam Ouwendijk:
wij zijn gisterenavond thuis gekomen van vakantie en hoorde vanmorgen dit ongelofelijke verhaal.
Wat een wonder dat jullie er nog levend uit gekomen zijn.We wensen jullie heel veel sterkte om deze verschrikkelijke gebeurtenis een plekje te geven.
Groeten Leen, Miranda, Gina,Tessa en Rhode' -
04 November 2010 - 20:59
Conny Van Der Kaaij :
(van ReachOut) Met verbazing en ontzetting heb ik jullie hele "vakantie"verslag gelezen. Wat een ongelofelijk drama en wat gewelding dat jullie er toch nog zo van af gekomen zijn, 5 hele dikke beschermengelen waren bij jullie, in de vorm van God.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
